پرنده بر نمی گردد
برای دلخوشی های مان؛
گاه جدی گاهی هم به شوخی
به پرنده ها سنگ می زنیم.
تنی چند شان پرپر میشوند
عده ای شان می پرند
بعضی های شان رام می گردند.
عشق تسلیمِ نابرابری میشود
دنیای ما از نغمه و شور خالی میشود
پژمرده می گردند گلها.
مرگ رنگ ها، دلتنگ مان میسازد
سخت خسته می شویم از تک صدا
اشک می ریزیم در ندامت از تکسالاری
اما هرگز بر نمی گردند پرنده ها.
ما اگر دنیای آرمانی می خواهیم
نغمه های نابِ ستودنی می خواهیم
هر قطرهِ آب را رنگی می خواهیم
باید سنگ نزنیم به پرنده ها، زیرا
مرگ تک پرنده ای حتی
مرگ طبیعت است بی محابا!
عبدالله رفیعی 14/4/2013م
در این وبلاک سعی خواهد شد، که به علاوه نوشته های مسوولین وبلاگ کویته و مقالات نویسندگان گرامی، فعالیت های علمی، سیاسی، ورزشی، هنری و فرهنگی دوستان شهر کویته - پاکستان نیز انعکاس داده شود. در ضمن یک بخش مختص به آموزش موضوعات جدید علوم و فناوری گردیده است، که امید مورد استفاده دانش آموزانی که به این وبلاک سر میزنند گردد.