کویته - پاکستان

نبشته از: رمضانعلی محمودی - کابل

«هزاره تاون» نمی دانم تو را در ذیل کدام مفهوم به توصیف بگیرم؟!
«هزاره تاون» از پشت کوه های دور به تو سلام می دهم، نفس تو با نفس من گره خورده است، چون سالهای زیادی، در تو و برای تو نفس کشیدم. سرک ها و کوچه هایت را خوب می شناسم. جغرافیای تو هر چند کوچک است، اما انسانهای بزرگی را در خویش جای داده است. تو زمانی جزیره متروک و وحشتی بودی، امروز اما کوچه هایت به ترنم موسیقی هنرمندان «هزاره» می رقصند، و انسان هایی به نوازش تو دل گرم اند، که همواره دانش و دوستی، فرهنگ و هنر، صفا و صمیمیت را به دیگران هدیه می کنند. تو هر چند جغرافیایی از یاد رفته ای در چشم دیگران، اما به مکانی تبدیل شده ای که بد خواهان به حسادت با تو بر خاسته اند. سرک ها و کوچه هایت برانگیزاننده حس شور و زندگی است. تو صفحه ی مدرن از یک شهر بی نظم و نشانی به نام «بلوچستان»، آنجا که افعی بی شماری برای بلعیدن تو و مردم ساکن در تو دهن باز کرده اند. مردمان ساکن در تو، شایسته تقدیر اند، نه شایسته انتحار و انفجار و به خون نشاندن.
تحولات عظیم فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی، هنری و ادبی که در تو شکل گرفته اند، جریان چند بعدی توسعه را به نمایش می گذارد. از دور دست ها به دشمنت نفرین می فرستم، امیدوارم که دیگر شاهد جوشش خون در تو نباشم، و تو همچنان مکانی بمانی برای تجلی هنر و هنرمند، دانش و دانشمند.