یادداشت از: عبدالله رفیعی

      با نگاهی گذرا به تاریخ هزاره های می بینیم که مشخصاً در سه مرحله و یا به عبارت دیگر در سه رویارویی آنها را تضاد فرقوی (فتوا های مذهبی) از پا در آورده است:

1. اگر از ترفند های استفاده شده در جنگ های هزاره ها با احمدشاه ابدالی بگذریم چون سند مشخص در مورد آن نداریم، در مرحله بعدی تاریخ هزاره ها می بینیم که عبدالرحمان خونخوار بعد از آنکه نتوانست بر هزاره ها و سرزمین آنها تسلط یابد، از مذهب استفاده ابزاری نموده و با جمع آوری فتوای کافر بودن اهل تشیع، 62% هزاره ها را قتل عام کرد و...

2. در دوران جنگ های داخلی و خصوصاً دوره مقاومت غرب کابل بار دیگر دشمنان هزاره از این ترفند استفاده نمودند، که این استفاده سو شان از مذهب در نهایت فریاد رهبر شهید را کشید و بابه را مجبور کرد تا برای هوشیار کردن هزاره ها و خصوصا نسل های آینده شان فریاد بزند که آگاه باشید: "در افغانستان شعارها مذهبي، اما عملكردها نژادي اند."

3. از ده سال بدینسو است که هزاره های کویته بخاطر شیعه بودن شان، کافر قلمداد میشوند و هر روز افراط گرایان با سرنوشت شان بازی کرده و از خونشان شهر های مختلف بلوچستان را رنگین می سازند. زندگی هزاره ها در هزاره تاون و مهرآباد این روزها بهتر از زندگی زندانیان محکوم به مرگ نیست.

      از قراین و شواهد این طور آشکار است که هزاره ها بعد از طی نمودن یک دوره آرام ده ساله یکبار دیگر مطابق به پلان باید تنها شوند. شاید هم این جدا کردن هزاره ها از دیگران در عقب اش هدف های زیادی را نهفته داشته باشد که یکی از آنها حذف  جدی خود هزاره ها از صحنه باشد... به هر حال مثل گذشته تصمیم بر آن است تا از موثر ترین و بهترین وسیله در این مورد استفاده شود، یعنی همان ابزار همیشگی. هزاره ها اگر میخواهند بار دیگر با این ابزار برنده روبرو نشوند، ناگزیز و به صورت حتم باید حافظه تاریخی شانرا بکاوند و با بررسی گذشته شان، حال و آینده شانرا تجزیه و تحلیل کند تا از یک سوراخ برای چندمین بار گزیده نشوند.

      حادثه امروز دانشگاه کابل که در آن بخاطر برگزاری مراسم عزاداری محصلین اهل تشییع و محصلین اهل تسنن با هم برخورد نمودند، زنگ خطر جدی برای هزاره ها است. به هر اندازه ای که جنجال های فرقه گرایانه در افغانستان بیشتر رونما گردد، به ضرر هزاره ها است. اگر با مسایل فرقه گرایانه آگاهانه برخورد نشود و خصوصا خود هزاره ها اعتدال را در نظر نگیرند، در نهایت فقط هزاره ها یکه و تنها با اقوام دیگر افغانستان که اکثریت مطلق شان از اهل تسنن اند روبرو خواهد شد و فاجعه های تاریخی را یکبار دیگر تجربه خواهد کرد. برای هزاره ها عاقلانه این است که اندیشمندانه با موضوع برخورد نموده و نگذارند که یکبار دیگر قربانی فتواهای تند فرقه گرایانه مذهبی شوند و سند واجب القتل بودن شانرا امضا کنند.