جهان به وسعت خويش از براي ما تنگ است

تمام هستي با ما در تضاد و در جنگ است

ندانم از چه سبب، تير ظلم مي بارد

و  شايد هم تير قوم و نژاد و همرنگ است

چه سالها كه زخونم گلوي تر كردند

و مست مست، چو جام شراب سر كردند

ز بوستان وجودم گل حيات بچيد

براي مقصد شومش مرا سپر كردند

به مرز كشور همسايه جنس ترياكم

وز اين عمل بسي رنجيده دل و غمناكم

چرا "هزاره" بودن از براي من جرم  است

و حال آنكه چو شيران، شجاع و بي باكم

در آن فراسوي مرزم "كثافتم" گويند

ز روي كبر، چسان بي لياقتم گويند

و بار بار بگفتند كه چشم تو تنگ است

وزينرو كم شرف و كم سعادتم گويند

هلا شما! كه ز انسان و آدمي دوريد

وزين عمل همه اوقات، شاد ومسروريد

بدان كه بد عملي راه و رسم شيطان است

چرا چون او بجهان بي ثبات ومغروريد؟

غذاي مكر تو را من ديگر نخواهم خورد

چماق سرد تو را هم بسر نخواهم خورد

اگرچه زهر جفا را فشردي دركامم

زدست همت خود، جز شكر نخواهم خورد.

                                              رمضان علي محمودي